ميلاد درنگيان يا ژرنگ ناميده شد و چون سكاها از شمال به آن ايالت مهاجرت كردند آنجا را به نام آن طايفه سكستان ناميده كه بعدها به عربى سجستان و به فارسى سيستان ناميده شد . دروپيكها يكى از قبايل پارسيان . دروسيان يكى از قبايل پارسيان . درّة المعالى ( - 1303 ش . ) نخستين بنيانگذار دبيرستان دخترانه ايران و از زنان نيكوكار . وى دختر سيد على شمس المعالى و ربابه مرعشى بود . پدرش در زمان ناصر الدين شاه قاجار ( 1263 - 1313 ق . ) از شخصيتهاى وجيه و محترم بود و چندين باب مدرسه پسرانهء تأسيس نمود . دايرة المعالى مقدمات علوم را نزد پدر و علوم جديد را نزد استادان وقت فراگرفت و در شعر و ادب فارسى و عربى دست يافت . در سال 1322 ق . مدرسه مخدرات را در محله عربها تأسيس كرد كه بعدا به سبب افزايش تعداد شاگردان به پامنار منتقل گرديد . ابتدا معلمان آن را از ميان بستگان و خويشان - كه اغلب جزو زنان متجدد بودند - انتخاب كرد ، از اين‌رو از سوى مردم تحت فشار قرار گرفت . در سال 1327 ق . به عنوان اعتراض به قرارداد 1907 م - كه كشور را رسما تحت نفوذ انگلستان و روسيه قرار داده بود - اجتماعى از زنان تهران را تشكيل داد و در مجلس شوراى ملى حضور يافتند و نمايندگان را در صورت امضاى قرارداد تهديد كردند و آنان را به تحريم كالاهاى خارجى تشويق نمودند . او اغلب با صديقه دولت‌آبادى و ساير زنان همفكر خود به قهوه‌خانه‌هايى كه از قند خارجى استفاده مىكردند مىرفت و آنان را از مصرف قند خارجى برحذر مىداشت و در اغلب مدارس استفاده از پارچه‌هاى يزدى و كرمانى را معمول مىداشت . وى در مدرسه مخدرات - كه بعد دبيرستان شد و در سال 1306 ش . فارغ التحصيل ديپلمه داد - از استادانى مانند مسيو احمد خان براى زبان فرانسه ، مسيو على خان براى رياضيات و فاضل اعمى براى فقه و عربى استفاده مىكرد . هميشه حقوق گزاف دبيران را از ثروت شخصى خود مىپرداخت و به دانش‌آموزان تحميل نمىكرد . در سال 1302 ش . مدرسه ديگرى به نام درة المدارس - واقع در كوچه ناظم الدوله پشت مسجد سپهسالار - تأسيس نمود . در آن سالها كه از جمعيتهاى خيريه و پرورشگاهها خبرى نبود وى عده‌اى از يتيمان و كودكان بدون سرپرست را به خرج خود نگهدارى مىكرد و خوراك ، نظافت و بهداشت آنان را شخصا رسيدگى مىنمود . در ايام ماه رمضان به بستگان و خويشان خود سركشى مىكرد و كمكهاى مادى و معنوى مىنمود و مجلس تلاوت قرآن و دعا برپا مىكرد . او از زنان متجدد بود و حجاب زنان را مانع پيشرفت آنها مىدانست . وى در تهران براثر سكته قلبى درگذشت و برحسب وصيت خودش در خانه شخصى خود در خيابان سقاباشى اول كوچه شمس المعالى به خاك سپرده شد . درى زبان فارسى كه نوشتن و سرودن بدان پس از اسلام در ايران رواج و رسميت يافت .